Ο ακατάλληλος ψυχοθεραπευτής

Ο ακατάλληλος ψυχοθεραπευτής

Ο ακατάλληλος ψυχοθεραπευτής

Η αλήθεια είναι ότι ένα κείμενο με τέτοιο τίτλο θα μπορούσε να περιλαμβάνει διάφορες πληροφορίες, καταγγελίες και κρίσεις. Το επάγγελμα του ψυχολόγου και η ιδιότητα του ψυχοθεραπευτή είναι ανοχύρωτα από πολλές πλευρές στη χώρα μας. Το κείμενό μου θα μπορούσε επίσης να περιλαμβάνει ένα σωρό μαρτυρίες θεραπευόμενων ή δικές μου εμπειρίες από συναδέλφους. Δεν είναι όμως αυτός ο σκοπός του.

Ακατάλληλος θεραπευτής είναι ο αφρόντιστος θεραπευτής, αυτός που έχει παραμελήσει τον εαυτό του. Και δεν αναφέρομαι στην εμφάνιση προφανώς, αλλά στον ψυχισμό και στο σημαντικότερο εργαλείο του ψυχολόγου, το συναίσθημά του. Η δουλειά του ψυχολόγου είναι μία δουλειά περίπλοκη, που αφορά κατά έναν τρόπο όλη τη ζωή του. Αυτό προφανώς δε σημαίνει ότι ένας ψυχοθεραπευτής δεν αστοχεί, δε δυσκολεύεται και δε δυσκολεύει τους γύρω του. Δε σημαίνει ότι δε θα χαθεί και δε θα ζοριστεί. Όχι. 

Ο ψυχοθεραπευτής όμως οφείλει να έχει κάνει, και να συνεχίζει κατά διαστήματα να κάνει, καλή δουλειά με τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι ο κατάλληλος ψυχοθεραπευτής είναι αυτός που έχει κάνει ψυχοθεραπεία για κάποια χρόνια και επανέρχεται σ’ αυτή όποτε το κρίνει απαραίτητο. Ενίοτε μπορεί και ν’ αλλάζει ο ίδιος θεραπευτή ή ψυχοθεραπευτική κατεύθυνση. Το σημαντικό είναι όμως ότι πρέπει να έχει κοιτάξει ο ίδιος με γενναιότητα τα θέματα και τα ελλείμματά του και να έχει μοχθήσει για να φωτίσει τα τυφλά σημεία του. Δε νοείται ψυχοθεραπευτής που δεν έχει μοχθήσει στην καρέκλα του θεραπευόμενου, που δεν έχει υπερβεί τον εαυτό του, δεν έχει θυμώσει, κλάψει, απογοητευτεί, απελπιστεί. Αν δεν έχει κανείς  βιώσει την απελπισία και το αδιέξοδο, καταστάσεις άρρηκτα συνδεδεμένες με την ανθρώπινη ύπαρξη, δεν μπορεί να συναισθανθεί με τον ίδιο τρόπο το θεραπευόμενό του που υποφέρει. 

Ο θεραπευτής επίσης πρέπει να είναι παρών στη ζωή του. Το να είναι κάποιος παρών στη ζωή του σημαίνει ότι έχει επαφή με τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τα κίνητρά του. Σημαίνει ότι ζει τη ζωή του συνειδητά, με μία γοητευτική εγρήγορση και αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του και τις συνέπειές τους. 

Μπορεί τα παραπάνω να φαντάζουν πομπώδη και υπερβολικά σε κάποιους, αλλά είναι συχνό για έναν ενσυνείδητο θεραπευτή ν’ αναρωτιέται πώς μπορεί ν’ αξιώνει, για παράδειγμα, από τους θεραπευόμενούς του να κάνουν υπερβάσεις, όταν ο ίδιος διστάζει. Άλλωστε, ένας θεραπευτής κατά έναν τρόπο γοητεύει τους ανθρώπους να κάνουν αλλαγές. Τους εμπνέει. Ένας άνθρωπος που ζει τη ζωή του ερωτικά και διεκδικεί τις επιθυμίες του, κάμπτεται από τα λάθη και τις ατυχίες, αλλά αποδέχεται ό,τι δεν μπορεί ν’ αλλάξει και παλεύει γι’ αυτά που μπορεί. 

Αφορμή για όλο αυτό στάθηκε η συνάντησή μου με κάποιον σ’ ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που παρακολούθησα πρόσφατα. Κάποιο συνάδελφο που δεν πληρούσε όλα τα παραπάνω ή έστω κάποια απ’ αυτά. Ο οποίος μου θύμισε ότι η ανέντιμη στάση ζωής συνεπάγεται και ανέντιμες θεραπείες. Ο οποίος ήταν απλά ακατάλληλος ψυχοθεραπευτής.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *