By admin On Saturday, April 16 th, 2011 · no Comments · In

Οι διατροφικές διαταραχές είναι ασθένειες που κρύβουν πολλή ντροπή και καλύπτονται συνήθως από κρυψίνοια και μυστικοπάθεια. Οι πιο συνήθεις είναι η ψυχογενής ανορεξία και η ψυχογενής βουλιμία. Και οι δύο έχουν να κάνουν με λανθασμένη αντίληψη του ατόμου για το σώμα του. Η μεν όμως έχει να κάνει με το σχολαστικό περιορισμό του φαγητού, ενώ η δε με επεισόδια παρορμητικής υπερφαγίας.

Συχνές είναι και συμπεριφορές όπως υπερβολική σωματική άσκηση μέχρι λιποθυμίας, υπερκατανάλωση καθαρτικών και πρόκληση έμετου. Οι γυναίκες φέρουν διατροφικές διαταραχές συχνότερα από τους άντρες.
Πολλοί πάσχοντες παρομοιάζουν τις διατροφικές διαταραχές με εθισμό. Εθίζονται να ελέγχουν το σώμα τους χρησιμοποιώντας το φαγητό και αυτό έστω και προσωρινά μειώνει το άγχος για το σώμα τους. Αυτό συνοδεύεται από ντροπή για τη συμπεριφορά τους και συχνά νιώθουν εκτός ελέγχου μην μπορώντας να την αλλάξουν. Τα άτομα αυτά συχνά καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες για να κρύψουν τη συμπεριφορά τους και να μη μαθευτεί το μυστικό τους.Και εκεί είναι το παράδοξο: παρά τις σοβαρές προσπάθειές τους, συχνά η παθησή τους είναι προφανέστερη στον περίγυρό τους απ’ ότι νομίζουν. Τα άτομα αυτά συχνά φαίνονται τόσο αδύνατα που είναι δύσκολο να μην τραβήξουν την προσοχή κάποιου. Περιττό είναι να πούμε βέβαια ότι δεν πάσχουν όλα τα αδύνατα άτομα από διατροφικές διαταραχές!Οι πλησίοι των ατόμων αυτών πρέπει να έχουν κατά νου ότι οι ασθένεις αυτές προκαλούν πλήθος σωματικών και πνευματικών συμπτωμάτων.

Σε κάποιες περιπτώσεις μπορούν να επιφέρουν ακόμα και το θάνατο. Και πρέπει να τονιστεί βέβαια ότι η ψυχογενής ανορεξία ανήκει στις πιο θανατηφόρες ψυχικές ασθένειες!Κάποιες φορές οι γνωστοί και φίλοι αποφασίζουν να μιλήσουν ανοιχτά με το άτομο που πάσχει κι αυτό συνήθως οδηγεί στην οργισμένη αντίδρασή του. Μετά από κάτι τέτοιο οι πλησίοι συχνά νιώθουν αβοήθητοι κι ότι χάνουν τον καιρό τους.
Υπάρχουν όμως εποικοδομητικοί τρόποι να μιλήσει κανείς σε κάποιον που βιώνει τέτοιο πρόβλημα. Πριν γίνει αυτή η συζήτηση, πρέπει να περιμένει αυτήν την οργισμένη αντίδραση από τον πάσχοντα, που είναι άλλωστε και συνέπεια της ασθένειάς του. Ο πάσχων σίγουρα θα βιώσει ντροπή που τον «έπιασαν». Επιπρόσθετα, κάποια άτομα δε βιώνουν τη νευρική ανορεξία σαν πρόβλημα και μπορεί να θεωρούν ότι αυτοί προσέχουν τη σιλουέτα τους, ενώ οι υπόλοιποι όχι. Αυτό ίσως τους προκαλέσει έκρηξη θυμού. Ότι δηλαδή στοχοποιούνται άδικα. Για οποιονδήποτε λόγο και να αντιδρούν, καλό είναι αυτός που προσπαθεί να βοηθήσει το άτομο να παραμείνει ήρεμος. Όσο καλύτερα το καταφέρει αυτό, τόσο παραγωγικότερη θα είναι η συζήτηση. Είναι πιο βοηθητικό να απευθύνεται κανείς στον πάσχοντα με ένα τόνο ενσυναίσθησης και κατανόησης και να δίνει έμφαση στα προβλήματα υγείας που τον απειλούν κι όχι στην απώλεια βάρους και την εμφάνιση του σώματός του. Είναι καλό να λέει σε κάποιον ότι νοιάζεται για την υγεία του, παρά να τον κατηγορεί. Καλό είναι επίσης να του επισημαίνει συμπεριφορές που μπορεί να υποδεικνύουν ότι κάτι δεν πάει καλά για να ενισχύσει τη θέση του.

Καλό είναι να αποφεύγει να ακούγεται επικριτικός/ή. Ας διαλέξει ένα ουδέτερο μέρος για να συζητήσει με τον πάσχοντα και ιδανικά όταν είναι και οι δύο ευδιάθετοι και νηφάλιοι. Καλό είναι να έχει κανείς μαζί του και ενημερωτικό υλικό από κέντρα θεραπείας ή ιδιώτες που ειδικεύονται σ’ αυτήν την κατηγορία παθήσεων. Μπορεί να προσφερθεί να είναι παρών σ’ αυτήν την προσπάθεια του πάσχοντος. Ηθικά και φυσικά. Προφανώς θα αποκρούει κάθε προσπάθεια, αλλά είναι στο χέρι του ανθρ[ωπου που θέλει να βοηθήσει να φανεί διαθέσιμος και για μελλοντικές συζητήσεις, όποτε δηλαδή το άτομο είναι έτοιμο.Αν θεωρείται όμως κάποιος/α είναι σοβαρά άρρωστος, πρέπει να ζητηθεί επιπλέον βοήθεια. Συμπτώματα της ανορεξίας είναι η αδυναμία, η εμφάνιση χνουδιού σε όλο το σώμα, η απώλεια όρεξης, η τριχόπτωση και οι τάσεις λιποθυμίας. Ενδείξεις της ψυχογενούς βουλιμίας είναι οι πρόκληση εμέτου, η βλάβη των δοντιών λόγω στομαχικών οξέων, ερεθισμένα χέρια από την πρόκληση των εμέτων και πρησμένοι αδένες λίγο πάνω από το σαγόνι. Και για τις δύο παθήσεις ισχύει ότι το άτομο δεν είναι πλέον λειτουργικό και απαιτείται πλέον να πάρει βοήθεια.
Ενδείξεις την έλλειψης λειτουργικότητας είναι ότι χάνει μέρες από τη δουλειά ή το σχολείο, πέφτουν οι βαθμοί του και γίνεται σταδιακά αντικοινωνικό, μένοντας στο σπίτι όλη μέρα. Υπάρχουν πολλοί άλλοι στους οποίους θα μπορούσε κανείς να απυθυνθεί, όπως οι γονείς του ατόμου ή οι καθηγητές του, ώστε να το κινητοποιήσουμε.

Όπως και να ‘χει, δεν είναι καθόλου εύκολη η φιλία με κάποιον πάσχοντα. Το να ενημερώνεται κανείς όμως, έστω από το ίντερνετ, για το πώς θα μπορούσε να το βοηθήσει είναι πολύ θετικό κι ελπιδοφόρο. Πρέπει να θυμάται κανείς ότι είναι πολύ εύκολα να επηρεαστεί από την ψυχοπαθολογία του αγαπημένου του προσώπου. Καλό είναι να αποφεύγει τις συζητήσεις με τρίτους, να είναι ψύχραιμος και συγκεντρωμένος στο στόχο του. Να ζητήσει δηλαδή το αγαπημένο του πρόσωπο βοήθεια από κάποιον ειδικό.